ระยะที่สอง

ความคุ้นเคยจะเข้ามาเยือน เราจะเริ่มคุ้นเคยกับสิ่งต่าง ๆ รอบ ๆ ตัว บวกกับความเหงา เดียวดาย เริ่มจะไม่ชอบการอยู่คนเดียว คิดถึงบ้าน คิดถึงแม่ คิดถึงอาหารไทย นี้เลยคะอาการเริ่มแรก ของโฮมซิก หรือ อาการคิดถึงบ้านใจจะขาดนั้นเอง จะเริ่มตั้งแต่เกลียดเมืองที่อยู่อาศัยเอง เกลียดประเทศที่มาอยู่อาศัย เกลียดผู้คนรอบ ๆ ตัว เกลียดอพาร์ทเม้นต์ที่อยู่อาศัย เกลียดทุก ๆ อย่างในประเทศนี้ ระยะนี้แหละที่จัดได้ว่าเป็นระยะอันตราย ถ้ารอดจากระยะนี้ได้ก็สบายได้เป็นนักเรียนนอกแน่ แต่ถ้าไม่รอดก็โบกมือ บ้าย บาย จิงโจ้กลับไปกินส้มตำที่บ้านแน่นอน

ระยะที่สาม

สุดท้าย และตลอดไป นั่นหมายถึงว่านายแน่มากที่ผ่านระยะที่สองมาได้ เราจะเริ่มปรับยอมรับกับทุก ๆ สิ่งที่อยู่รอบข้างรู้จักเพื่อนใหม่ๆ การเรียนที่เริ่มจะดูจริงจังมากขึ้น บ้างก็ได้งานทำ เริ่มใช้เหตุผลในการใช้ชีวิตมากขึ้น ประมาณว่า Life must go on และจะเริ่มมีความสุขกับชีวิตมากขึ้น

ระยะที่สี่

บ้างก็เลยไปถึงระยะที่สี่คือระยะไม่อยากกลับบ้าน เห็นอะไรที่เมืองไทยไม่ดีไปหมด อยากอยู่ออสเตรเลียจนตายก็มี อย่าเลยนะพ่อแม่รออยู่

การปรับตัวให้อยู่อย่างมีความสุข

การเข้าใจธรรมเนียมบางอย่างของคนออสเตรเลียก็ช่วยให้เราเข้าใจและอยู่ในสังคมออสเตรเลียได้อย่างมีความสุข จึงมีธรรมเนียมบางอย่างที่คุณควรรู้บ้างเช่น

• ชาวออสเตรเลียให้ความสำคัญกับคำว่า “Please” และคำว่า “Thank you” หรือพูดสั้นๆ ว่า “Ta”
• หากได้รับเชิญไปรับประทานอาหารที่บ้านใคร ถือเป็นธรรมเนียมที่คุณควรนำอะไรติดมือไปด้วย เช่น เครื่องดื่มสักขวด
• การมาสายถือว่าไม่สุภาพ
• ไม่มีการต่อรองราคาเมื่อซื้อของหรือนั่งแท็กซี่
• ที่ออสเตรเลีย เวลาแต่งงาน เจ้าบ่าว-เจ้าสาวจะระบุของขวัญมาว่าต้องการอะไรบ้าง
  แล้วให้เราไปเลือกซื้อให้เค้า
• เวลาแขกมาบ้าน ถ้ายกน้ำเปล่ามาให้ จะเหมือนดูถูก ไม่มีมรรยาท ต้องถามว่าเค้าต้องการอะไร ชา กาแฟ หรือน้ำผลไม้
• ขึ้นรถเมล์ต้องทักคนขับ และคนขับก็จะทักเรา พอลงก็ต้องบอก ขอบคุณ
• ใช้ส้อมตักข้าว บางคนกินอิ่มก็ไม่กินน้ำเลย จะกินทีหลัง (ประมาณ ชั่วโมง)
• ห้างสรรพสินค้าและ ร้านค้าต่างๆ จะปิดเร็วมาก บางที 6 โมงก็ปิดแล้ว
• ร้านอาหารจะอยู่เป็นจุดๆ ไม่เหมือนบ้านเรา แบบบ้านก็บ้านไปเลย ร้านก็อยู่รวมกัน
• กินพิซซ่าไม่ใส่ซอสมะเขือเทศ และกินเฟร้นฟราย กะ น้ำส้มสายชู
• คนทำงานแล้ว / นักศึกษา /นักเรียน ส่วนมากจะ ทำอาหารกลางวันไปกิน แล้วนั่งกิน ตาม เก้าอี้ริมถนน หรือสวนสาธารณะ